vriendin, terwijl ze elkaar nu naar de keel vliegen. Hij is gebroken en depressief en grijpt naar de fles. Een schim van de man die hij was. Ooit was er liefde, nu is er jaloezie, zelfbeklag en drankzucht.

Een jong roodharige meisje dat nog een onschuldige, hoopvolle interesse voor alles bezit – de regen, een oude man – wordt voortdurend teruggefloten: in de regen vat je kou, niets van vreemde mannen aannemen. En misschien heeft haar moeder, die zelf wordt bedreigd door haar ex, daarin nog wel gelijk ook.

Natuurlijk is er zwarte humor; dit is een Oost-Europese film. De chagrijnige baas van een kapper die onderuitgezakt op zijn stoel declameert: 'Wat we nodig hebben, is enthousiasme.' Een portier die een jas uit de garderobe pakt, om undercover op de conferentie hapjes mee te kunnen prikken. Zijn dikke collega, die een Michael Jackson-dansje doet – sinds het verscheiden van de King of Pop nog wat treuriger dan het al was. Volgens de regisseur kan de 'goed afgestemde' kijker soms zelf 'hardop lachen' bij de film. Maar ja, hij is een Est. En terwijl hij lacht, heerst er op de achtergrond een voortdurende dreiging van geweld, verbeeld in allerlei vormen van gegrom, van machines, auto's, muziek en de ruis van de stad.

Deze flatgebouwen, waarin alle personages wonen, waren zelf ooit een symbool van vooruitgang, monumenten van de maakbare sovjetmaatschappij. En zie de dodelijke saaie blokken nu staan, aan de rand van een braakliggend stuk land waar de moed om verder te bouwen iedereen is vergaan. Sarcofagen voor hun levensmoede bewoners.

KD