|
‘Soms ben ik wel bang dat Pluk ten onder gaat aan het eigen succes. Wordt het niet te groot? Gaan ze ooit misschien wél geld vragen voor een bezoek aan het festival? Ik hoop het niet. Er is veel veranderd door de jaren heen. In 2003 kon je tijdens de film aan komen wandelen en neerploffen op een strandstoel. Dat is nu anders. Je moet echt ruim voor aanvang van de film aanwezig zijn, wil je een plek bemachtigen. En eigenlijk kun je dan niet meer naar de bar voor een drankje, want dan is je stoel weg.
De stoeltjes staan nu veel keuriger op een rijtje dan in het begin. Maar de sfeer is nooit veranderd. Die is heel goed en lekker jolig. Wat me opvalt is dat de mensen die de dekentjes uitdelen altijd zo vrolijk zijn. Ik ben overmatig geïnteresseerd in nieuwe initiatieven, zo kwam ik jaren terug ook bij dit festival. Ik heb geen editie gemist.
Film is mijn hobby. Ik leun graag achterover om voor even in een andere realiteit te zijn. Ik vind het meestal ook geen probleem om alleen naar de film te gaan. Maar tijdens Pluk doe ik dat nooit, een bezoek aan het festival is toch minder anoniem dan een film kijken in een donkere bioscoopzaal.
Je komt hier met je vrienden, voor een film en voor gezelligheid. Op een prachtige plek aan het water waar je
|
|
de lichtjes van de boten in het duister ziet. Het is echt een onontgonnen gebied waar je eventjes je feestje houdt. En het heeft een heel vrijblijvend karakter.
Het leuke aan filmfestivals vind ik dat er zoveel aanbod is, en dat je films ziet die je anders nooit zou zien. Het Rotterdams Filmfestival vind ik te groot. Wel ga ik ieder jaar naar het IDFA en naar het filmfestival in Gent. Op verschillende locaties zie je daar prachtige films. Iedere locatie heeft zijn eigen sfeer. Films moeten niet te arty-farty zijn voor mij, niet te kunstzinnig. Ik houd erg van de dromerige sfeer van Latijns-Amerikaanse films bijvoorbeeld. Nederlandse films bezoek ik liever niet. Ik ben meestal niet zo kapot van de acteerprestaties en de dialogen. Het lijkt vaak alsof acteurs toneelspel doen, en dat vind ik niks.
Tijdens Pluk zag ik ooit een lesbische rockfilm. En een heftige Roemeense film, die heel lang duurde. Toch bleef ik zitten. Als je al lang wacht, geef je niet op, en wil je toch weten hoe het afloopt. Dat is net als in de rij staan eigenlijk. Ik vind het mooi als een film een andere wereld creëert, die toch herkenbaar is. Dan kan het zich op Mars afspelen, maar zolang de interactie tussen de mensen geloofwaardig is, is het prima. De programmering van Pluk verrast me sterk, dus ik zal het festival blijven bezoeken.’
VS
|
