Meneer Karpf zou wel eens de held van Pluk 2009 kunnen worden. Een onweerstaanbare klager over de kleine dingen des levens. Een pijntje, een telefoon die gaat, een T-shirt dat moet worden uitgekozen – Meneer Karpf ziet er allemaal als een berg tegenop en vertelt ons dat met een blijmoedige eerlijkheid.
De slungelige Meneer Karpf voelt zich goed op zijn gemak met de filmploeg en dat is denk ik de voornaamste reden dat hij niet irritant is, maar grappig. Hij neemt de filmploeg in vertrouwen en daarmee ons. Het vertelt continu zijn vertwijfelingen, zonder gêne. Als de telefoon gaat met waar hij nu toch blijft en hij iets bij elkaar liegt, trekt hij ondertussen een gezicht naar de camera van 'als ze dat maar geloven...'.
|
|
Hij vertelt over een goede uitslag van een bloedtest – de beste in vijftien jaar. Ook daarvan denkt hij meteen het ergste. 'In vijftien jaar! Wat zou het kunnen zijn? Misschien een virus.' Hij is te laat voor een afspraak, maar het lukt hem niet te kiezen wat hij moet aandoen. 'Dit is niet alleen verkeerd, maar compleet verkeerd.' Als hij eindelijk twee keer wordt gebeld voor zijn verjaardag, klaagt hij over de 'terreur' van de telefoon. 'Ik zou hem er eigenlijk uit moeten trekken.'
Het zou te veel eer zijn om Meneer Karpf een ongeleid projectiel te noemen. Hij is een ongeleide poef. Hij heeft altijd tijd tekort en stress, doet feitelijk niks en moet dan echt weer even gaan liggen. Het volgende moment zit hij vanaf zijn bed te zappen. Eventjes tevreden... tot hem de volgende klacht te binnen schiet.
KD
|
