Het is een eenzaam leven in het verzorgingshuis. Je krijgt eens een prik in de billen, je maakt eens schoon tussen je tenen. Het gaat allemaal niet snel meer, je ligt gebogen, staat met moeite op, loopt krom, hebt niks meer te zeggen. Je wacht.
En dan: bezoek! Natuurlijk doe je dan je beste pak aan en ga je er eens goed voor zitten. Zelfs als het alleen maar een officieel bezoek is, dat nog wat dingen voor je wil 'regelen', voordat het te laat is. Tegen betaling, natuurlijk. Geeft niks. Je kamer is kaal, je leven is saai en bezoek is bezoek. En als ze denken dat je een gemakkelijke prooi bent, des te beter. Je hoeft niets te zeggen.
|
|
Het is al mooi dat iemand bij je op het bed komt zitten. Laten ze maar denken dat je misschien niet helemaal goed meer bent. Vergeetachtig? Licht dement? In elk geval weerloos. Je glimlacht nog eens. Een aardige oude man. Laat ze dat maar denken.
Regisseur Laurent Denis (niet te verwarren met de gelijknamige en controversiële Belgische voetbaladvocaat) debuteert met deze korte film, na een paar scenario's (onder meer voor de speelfilm Les fourmis rouges, Stéphan Carpiaux, 2007) en een heleboel baantjes als still photographer op de set (zie de Internet Movie Database voor een overzicht). Zo kun je dus ook de filmwereld binnenkomen.
KD
|
